De tent van Bachir

Tijdens één van mijn reizen in Marokko heb ik een paar dagen bij familie gelogeerd die nog in tenten woonde. Wat me bij deze mensen vooral opviel, was hun vrolijke aard, hun gastvrijheid, hun tevredenheid met het weinige dat ze hadden. Het zette me aan het denken over onze moderne levensstijl, het jachtige heen en weer rennen om tenslotte toch nooit tevreden te zijn.

De eerste zin van het boek is: Ze hebben vijf schapen, drie geiten, een ezel en een tent. Ze zijn rijk!

Maar een ziekte bij het vee zorgt ervoor dat de ouders van Bachir, een twaalfjarige jongen, niet meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Ze verhuizen naar de havenstad Nador, waar Bachirs vader werk vindt bij het bouwen van de haven.

Nu verdienen ze dus wel geld, maar ze moeten alles uitgeven aan huur, aan elektriciteit, aan duur eten. Eerst mopperen de ouders, daarna de kinderen. Ze worden gepest op school, Bachir maakt kennis met jongeren die zich drogeren. Hij begrijpt dat hun enige redding is om terug naar hun tenten te gaan.

Om dit te realiseren moeten ze natuurlijk geld hebben en Bachir begint te smokkelen om het geld bij elkaar te krijgen dat zijn ouders nodig hebben om terug naar hun tenten te kunnen gaan. Hij beleeft een hoop avonturen, maar eindelijk slaagt hij erin schapen en geiten te kopen en zelfs een ezel die lijkt op Laskar, de ezel die hij vroeger had.

Het boek eindigt met dezelfde zin als het begonnen is, want ze gaan allemaal terug naar hun tent waar ze heel tevreden verder kunnen leven.

De tent van Bachir

Standaard Uitgeverij – 1981

Eervolle vermelding van de Kinder & Jeugdjury 1982