 |
 |
 |
 |
 |
 |
Voor de lieve vrede
was het niet zielig dat hij me nog altijd onder de duim hield, terwijl ik volgende maand vijftig werd? En dat ik het tolereerde?
Nicole is 22 als ze verliefd wordt en trouwt met Daniel, een joviale Marokkaan. De meningsverschillen, waarin Nicole zich schikt, wegen niet zwaar. Bovendien maakt Daniel het achteraf telkens goed. Ze zijn gelukkig.
Maar plotseling verandert Daniel in ‘Mohamed’. De hoge eisen die Mohamed zichzelf stelt, legt hij ook op aan zijn vrouw. Hij ontpopt zich stilaan als een tirannieke en jaloerse man. De steeds kleinere ademruimte, de zwarte armoede, de manipulaties en bedreigingen van Mohamed, het hele opvoedingsproces van de vier kinderen met voortdurende culturele spanningen: ze maken niet te lijmen basrten in een hopeloos ingewikkelde relatie. Nicole oefent geduld, handelt in het geniep, zwijgt of geeft angstig toe. Om de kinderen. Voor de lieve vrede. Maar hoe lang houdt ze dat nog vol?
Een pijnlijk eerlijk verslag van een tragische liefde, die precies uit angst om te verliezen, werd kwijtgespeeld. Na jarenlang huwlijksleven en zorg om de kinderen trekt Nicole Boumaaza de deur achter zich dicht. Een pakkend levensverhaal.
Voor de lieve vrede
Davidsfonds – 2004