Kennismaking:

Hallo, mijn naam is Nicole Ceulemans (°29.04.1949 Antwerpen) en ik schrijf onder de naam Boumaâza omdat dat de naam van mijn man (Marokkaan) was. Ik zeg wel ‘was’ want in 1999 ben ik na een huwelijk van 28 jaar bij hem weggegaan.

Ik heb vier kinderen, twee jongens en twee meisjes, die allemaal volwassen zijn. Mijn jongste dochter heeft toen ze 16 was onder het pseudoniem ‘Lomë’ een dichtbundel bij Clavis uitgegeven: ‘spiegels’. Lomë betekent in de taal van Tolkien (in de ban van de ring): schemering. Mijn zoon Bachir heeft op 21-jarige leeftijd een autobiografie uitgegeven, ‘mijn egotrip’ (zie www.Bachir.be)

Mijn eerste boek, ‘Het Marokkaanse jongetje’ is in 1978 verschenen, toen ik 29 jaar was. Maar eigenlijk schreef ik al van mijn twaalfde. Altijd met de pen in de hand, zowel op school als thuis. Ik schreef korte verhaaltjes voor kleuters en begon ook met veel moed aan jeugdboeken, romans. Ze zijn allemaal verloren gegaan (gelukkig misschien).

Ik heb een diploma van kleuteronderwijzeres, maar ik heb nooit voor de klas gestaan omdat ik zelf al vlug vier kinderen had, wat een kleuterklas op zichzelf was. Ik heb altijd ontzettend graag geschreven, kilo’s boeken, en dat doe ik nog.

In elke klas waar ik lezingen geef, ontdek ik altijd wel één of twee lezertjes die ook zelf schrijven en dat zijn volgens mij de auteurs van morgen. Ik wens ze veel moed en kan maar één ding zeggen: ga ermee door.

Het leven met mijn vreemde man was niet altijd gemakkelijk, maar er waren ook goede tijden en die vergeet ik niet. Ik was geen goede huisvrouw, het grootste gedeelte van mijn tijd besteedde ik aan boeken en dat doe ik nog altijd. Mijn hobby’s zijn lezen, schrijven, zonnen, puzzelen, gezelschapsspelletjes spelen, babbelen en wandelen, in die volgorde. Daar is een nieuwe passie bijgekomen: chatten op de pc. Uit het chatten is een boek geboren en de titel daarvan is: ‘cyberlief’. Het is over en voor jongeren geschreven, maar eigenlijk zitten er veel verdekte en minder verdekte ervaringen van mezelf in.

Tot nu toe heb ik 22 boeken geschreven en daar ga ik mee door. Zolang ik graag gelezen word, stop ik er niet mee. Om brood op de plank te krijgen doe ik beëdigde vertalingen voor de rechtbank: Nederlands, Frans, Engels en Duits. Het is leuk werk en het verdient goed, wat kan een mens meer verlangen.

Hier stop ik met de kennismaking voordat jullie in slaap vallen. Er staat hier ergens een gastenboekje en diegenen die meer willen weten of vragen hebben, kunnen daar altijd hun boodschap kwijt.

Zo, dit wilde ik allemaal eens zeggen. Ik wens jullie veel succes en geluk in het leven, want daar draait het tenslotte allemaal om.

Nicole