 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
De aardbeving
Averbode – 25.12.1981
Dit Vlaams Filmpje heb ik geschreven nadat ik op de televisie beelden over een aardbeving in Italië had gezien. Wat me vooral trof was de chaos, het verdriet, de ongeorganiseerde eerste uren die toch zo belangrijk zijn. Ik stelde me voor dat zoiets bij ons zou gebeuren en verzon daar een verhaal over.
Op de dag dat Giuseppe van zijn ouders op zijn zusje Maria moet letten, begint de aarde opeens te beven. Het hele huis stort in elkaar. Hij krijgt een balk tegen zijn hoofd, maar daar wil hij niet op letten totdat hij kleine Maria gevonden heeft, want hij heeft aan zijn ouders beloofd dat hij voor haar zou zorgen. Hij hoort haar huilen en slaagt erin haar uit te graven.
De hele stad is één puinhoop, Giuseppe gaat naar het centrum om hulp te zoeken en daar wordt zijn wonde verbonden. Hij vindt onderdak bij een vriendelijke dame.
De volgende dag vindt Giuseppe zijn ouders die wanhopig in de wrakstukken van hun huis aan het graven zijn, doodsbang dat hun kinderen bedolven zijn.
Ze zijn wel alles kwijt, maar dolgelukkig dat er niemand van hen verwond of vermist is.